30. De laatste keuring door het UWV ( GAK ) maandag, 7 april, 2008

In de periode 2004 moest ik weer terug voor een herkeuring door de kwakzalvers bij het UWV Gak. Oftewel de artsen die of niet geschikt zijn om enig mens te helpen of niet gelsaagd zijn in de opleding, prutsers, halve gare kwazalvers,… Keuringsartsen dus. Sorry moest er ff uit

Ahum, maar goed, back to subject, ik had inmiddels bij aankomst bij het UWV Gak al de grootste moeite om geen fikkie te steken, ik wist namelijk al van de brief dat ik dezelfde eikel als in mijn eerdere publicatie zie HIER, als “keurmeester” zou hebben.

Enfin éénmaal binnen zag ik zijn afwezige en ongeinteresseerde blik al van veraf. Ik mocht zowaar plaats nemen en vertellen hoe het met me ging. Ik vertelde uitgebreid over alle klachten, de verschillende kutdagen, zie eerdere post, en alle onderzoeken, revalidatie, uitslagen van neurologen,…

Hij zei letterlijk het allemaal maar onzin te vinden, ik stelde me aan en moest gewoon weer snel aan het werk gaan en niet zo zeuren. Alle rapporten die ik mee had van de verschillende ziekenhuizen en revalidatiecentra boeide hem voor geen meter. En die neurologen waren maar kwakzalvers, de fysiotherpeuten nam hij al helemaal niet serieus.

( Ondertussen kookte mijn bloed reeds en dacht ik aan enkele scenes in The Sopranos en ontledingen bij CSI )

Ik mocht naar het bekende piepkleine hokje gaan om me uit te kleden en op het goedkoop onderzoeksbedje gaan zitten. Na wat vage en totaal onnodige onderzoekjes moest ik weer recht gaan staan. Vervolgens volgde het verhaal van mijn eerdere post:

Tijdens het, welgeteld 1 minuut durende, medische onderzoek moest ik mijn nek ( die rechts geblokkeerd zit ) en mijn schouders ( idem dito ) bewegen en verder bewegen dan fysiek voor mij mogelijk was. Weer stelde ik me aan volgens hem waarop hij mijn hoofd vastnam en mijn nek zowat omdraaide.

Het is dat ik rustig van aard ben maar ik had hem tegen de muur kunnen plakken, wat een ongelooflijke zak hooi zeg. Ik heb hierna 1 week extra pijnstillers moeten slikken vanwege de pijn in mijn nek.

Er was niets bijzonders op te merken volgens hem, tijdens die 30 seconden dat ik dus rechtstond. Uren en uren van onderzoeken door echte artsen en specialisten en revalidatiecenra waren dus allemaal incorrect, hij was de meester, de heerser, de beste arts ter wereld.

Helaas merkte hij op, kon hij niet alle rapporten negeren, maar vond 100 % afgekeurd complete onzin en kerude mij 35 tot 45 % goed. In hun termen houdt dat dus in, full-time gaan werken.

Er zijn voldoende nare mensen in de wereld, kijk het journaal eens en je hebt een complete verzameling, maar deze zogezegde Keuringsarts was te ver gegaan. In de jaren van mijn ziekte heb ik veel onbegrip moeten weerstaan en ben ik veel “zogezegde” vrienden verloren, hun probleem, not mine. Maar de handelswijze van de Gak medewerker was te ver gegaan. Mijn kookpunt was bereikt.

In de volgende post, het staartje hiervan, leidend tot een rechtszaak.