34. De strijd tegen de whiplash vrijdag, 20 juni, 2008

Even terug van weggeweest.

Helaas was de langverwachte, vakantie naar de zon, vies tegengevallen.

De Algarve in Portugal staat toch wel erg bekend vanwege zijn zonnige klimaat. Heb je mij weer, na 7 jaar wegens de ziekte, in de Benelux te blijven, meestal een appartement aan zee, komen mijn vrouw in een kleine nachtmerrie terecht.

In Nederland, volop zon en 25 tot 28 graden. Maar in de Algarve (trouwens ook zuid-Spanje en meer zuidelijke vakantiebestemmingen), is het nou net als wij toekomen zeer slecht weer.

Van de 12 vakantiedagen hebben we 2 keer eind van de middag een paar uurtjes zon gehad. That’s it. Verder tussen de 16 a 18 graden en ’s avonds zeer koud. En niet te vergeten vele dagen met hevige regenbuien.

FF compleet het tegenovergestelde van wat we ons voorgesteld hadden. Gezien het slechte weer ben je dan vaker in je appartement. Ook hier hadden we gezellie pech. Het complex, personeel, appartement, faciliteiten, ontbijt was zeer onder de maat.

Appartement 1, te smerig voor woorden en maar voor 1 persoon warm water, appartement 2, vies oud en je zakte door de bank dus dat was op stoelen zitten. Oh ja en toevallig waren ze boven ons een appartement aan het slopen. Gevolg, 8 dagen van 9.00 uur ’s morgens tot 19.00 uur ’s avonds een tering herrie bestaande uit, breken, boren en meer onverdraaglijke bouwherrie.

Top vakantie gehad dus, 12 uur reizen om in een kleine hel terecht te komen, nou ik kan het resort echt aan iedereen aanraden

Sinds half Mei tot op heden heb ik meer slechte tot zeer slechte dagen met de whiplash, (zie HIER) en op de een of andere manier wordt ik na een uur of 3 a 4, gewoon wakker van de pijn en is lekker slapen niet meer toegestaan. Meer dan de helft van de week slaap ik ook niet zelfs.

Gevolg, mijn lichaam is gesloopt en heeft amper energie meer om nog wat te doen.

Eigenwijs wou ik eergisteren toch een klusje in huis opknappen (stond al maanden op de to do list) en jippie ka jeee, ik ben door men rug gegaan.

Oh lord, en zoiets, mag het ff wat minder. Alvast bedankt enzo.

33. De strijd tegen de verzekeringsmaatschappij maandag, 28 april, 2008

Maar eerst na 7 jaar, weer eens lekker naar de zon en hopen dat mijn spieren daar van gaan genieten. En wijzelf uiteraard ook.

32. How’s life ? dinsdag, 15 april, 2008

Nou vandaag zie post nr. 27.

Extra pijnstillers nemen, vreten, en ook opvreten, af en toe, Van de pijn.

Moeilijk lopen, absoluut niet tegen lawaai kunnen en uren liggen trillen op de bank van de enorme pijn, staren, muziek luisteren of proberen een filmpje ofzo te volgen.

En zo’n 36 keer per halfuur van positie veranderen op de bank, stoel, wat proberen heen en weer te lopen en voorzichtig wat oefeningen doen om de spieren enigzins los te krijgen. Dat kan je schudden op zo’n dag maar goed, het geeft even een ander gevoel.

Je lichaam is als het ware ff in een soort alarmfase 3 ofzo, helemaal verstijfd van nek tot onderrug en uitstralend naar de handen en armen. Heel fijn typen dan, toetsenbord heeft het druk, maar weer even wat afleiding.

Ondertussen proberen te genieten van de geweldige muziek van Gorki en Joe Satriani.

C’est la vie

31. Mijn Rechtszaak tegen het UWV ( GAK ) woensdag, 9 april, 2008

Aangezien de laatste keuring door het UWV Gak me te ver was gegaan besloot ik om er een zaak van te gaan maken.

Onderstaande heeft zowat een jaar van mijn leven in beslag genomen.

Ik had gebeld met het Bureau voor Juridische Hulp ( of hoe dat ook al weer noemde, ben het ff kwijt ) en vond een aardige dame die goed op de hoogte was van Arbeidsrecht en meerdere zaken tegen het UWV Gak had gedaan.

Alles wat er gebeurd was door het auto-ongeluk en de sadistische UWV Gak medewerker, bespraken we tijdens diverse afspraken.

Ze had inmiddels, in overleg, contact opgenomen met het UWV Gak hoofdkantoor en een gesprek afgedongen met één of andere interne commissie die over klachten van medewerkers gaat. Tevens zat er een geweldig leuke ( NOT ) vrouw bij die de klacht ging bestuderen en een soort komische Rechter speelde. Zij zou tot een interne uitspraak komen.

Het gesprek was een soort Pim Fortuyn - Melkert gesprek, oftewel in mijn geval een ervaren patiënt die al aardig wat jaren dagelijks pijn had geleden, alle nodige revalidaties , behandelingen en onderzoeken had gedaan/gehad en mijn Juirdische redder. Daartegenover zat Melkert, compleet ongeinteresseerd en proberen te imiteren door het halve Gak uit te nodigen.

We konden eigenlijk zeggen wat we wilden, om het maar meteen samen te vatten, we kregen er amper een woord tussen en het Gak stond volledig achter de keuring. De zaken die de kwakzalver had gezegd en gedaan, werder afgedaan als totale onzin.

Een tijd later volgde de brief van de Commissie Monty Python en die luidde dat de 35 tot 45 % afkeuring in stand bleef. Verder niets nada niente over alles wat er gebeurd was en geen enkele onderbouwing.

Na dit alles waren we een paar maanden verder. De juridisch adviseur zei dat zij zelf verder weinig kon doen maar dat ik eventueel een advocaat kon inhuren om een rechtszaak tegen het Uwv Gak aan te spannen. Alleen zou dit niet simpel zijn.

Dat was het in eerste instantie ook niet, een advocaat 300,- euro per half(uur) betalen zit er gewoon financiëel niet in, na wat overleg met mijn letselschade advocaat en de juridisch adviseur had ik besloten om zelf maar voor advocaat te spelen. Zogezegd zo gedaan en de regelingen werden getroffen en een datum voor de rechtszaak volgde.

Gezien mijn fascinatie sinds mijn jeugd voor Engelse en Schotse Detectives, Law en Order en toevallig het TV programma, De Nieuwe Mosckowitz wat toen op TV was, had ik wel wat vertrouwen in de zaak. Vooral van Mosckowitz had ik aardig wat opgestoken.

Dus in de lange periode voor de rechtszaak hadden mijn vrouw en ik, en een paar keer telefonisch in overleg met mijn advocaat ( voor de jurische termen en regels ), een heel boekwerk gemaakt van de zaak die ik ging voeren en alle feiten die ik zou voorleggen aan de Rechter. Deze had inmiddels ook de ordners met medische gegevens ontvangen.

Na lang wachten was het eindelijk zover, Klik op MEER, en lees verder.

30. De laatste keuring door het UWV ( GAK ) maandag, 7 april, 2008

In de periode 2004 moest ik weer terug voor een herkeuring door de kwakzalvers bij het UWV Gak. Oftewel de artsen die of niet geschikt zijn om enig mens te helpen of niet gelsaagd zijn in de opleding, prutsers, halve gare kwazalvers,… Keuringsartsen dus. Sorry moest er ff uit

Ahum, maar goed, back to subject, ik had inmiddels bij aankomst bij het UWV Gak al de grootste moeite om geen fikkie te steken, ik wist namelijk al van de brief dat ik dezelfde eikel als in mijn eerdere publicatie zie HIER, als “keurmeester” zou hebben.

Enfin éénmaal binnen zag ik zijn afwezige en ongeinteresseerde blik al van veraf. Ik mocht zowaar plaats nemen en vertellen hoe het met me ging. Ik vertelde uitgebreid over alle klachten, de verschillende kutdagen, zie eerdere post, en alle onderzoeken, revalidatie, uitslagen van neurologen,…

Hij zei letterlijk het allemaal maar onzin te vinden, ik stelde me aan en moest gewoon weer snel aan het werk gaan en niet zo zeuren. Alle rapporten die ik mee had van de verschillende ziekenhuizen en revalidatiecentra boeide hem voor geen meter. En die neurologen waren maar kwakzalvers, de fysiotherpeuten nam hij al helemaal niet serieus.

( Ondertussen kookte mijn bloed reeds en dacht ik aan enkele scenes in The Sopranos en ontledingen bij CSI )

Ik mocht naar het bekende piepkleine hokje gaan om me uit te kleden en op het goedkoop onderzoeksbedje gaan zitten. Na wat vage en totaal onnodige onderzoekjes moest ik weer recht gaan staan. Vervolgens volgde het verhaal van mijn eerdere post:

Tijdens het, welgeteld 1 minuut durende, medische onderzoek moest ik mijn nek ( die rechts geblokkeerd zit ) en mijn schouders ( idem dito ) bewegen en verder bewegen dan fysiek voor mij mogelijk was. Weer stelde ik me aan volgens hem waarop hij mijn hoofd vastnam en mijn nek zowat omdraaide.

Het is dat ik rustig van aard ben maar ik had hem tegen de muur kunnen plakken, wat een ongelooflijke zak hooi zeg. Ik heb hierna 1 week extra pijnstillers moeten slikken vanwege de pijn in mijn nek.

Er was niets bijzonders op te merken volgens hem, tijdens die 30 seconden dat ik dus rechtstond. Uren en uren van onderzoeken door echte artsen en specialisten en revalidatiecenra waren dus allemaal incorrect, hij was de meester, de heerser, de beste arts ter wereld.

Helaas merkte hij op, kon hij niet alle rapporten negeren, maar vond 100 % afgekeurd complete onzin en kerude mij 35 tot 45 % goed. In hun termen houdt dat dus in, full-time gaan werken.

Er zijn voldoende nare mensen in de wereld, kijk het journaal eens en je hebt een complete verzameling, maar deze zogezegde Keuringsarts was te ver gegaan. In de jaren van mijn ziekte heb ik veel onbegrip moeten weerstaan en ben ik veel “zogezegde” vrienden verloren, hun probleem, not mine. Maar de handelswijze van de Gak medewerker was te ver gegaan. Mijn kookpunt was bereikt.

In de volgende post, het staartje hiervan, leidend tot een rechtszaak.

29. Ticket For Tibet maandag, 7 april, 2008

Steun de Tibetanen!

Nederlandse artiesten steunen de Tibetaanse zaak. Hun lied “Als je ooit nog eens terug kan” is vanaf nu te koop.

Geïnspireerd door de moed en het doorzettingsvermogen van drie jonge Tibetaanse vrouwen, hebben Peter Slager en Bas Kennis (Bløf), Anneke van Giersbergen (Agua de Annique) Loten Namling, Bart van der Weide (Racoon), JW Roy (muziek), Dennis van Leeuwen (Kane), Jeroen Goossens (JW Roy) en Gerard van Maasakkers (tekst) besloten de gehele opbrengst van deze single direct ten goede te laten komen aan deze drie nonnen.

28. Samenvatting van alle Whiplash Klachten zondag, 30 maart, 2008

Ik was wat aan het surfen en vond op een website een perfecte samenvatting van alle klachten die een Whiplashpatiënt allemaal kan overhouden.

In mijn geval geef ik een toeliching, op alle mogelijke klachten, die goed een beeld geven van de ernst:

* Pijn in de nek of schouders;

Altijd, meteen bij het opstaan en de hele dag door, soms minder soms meer, bij slechte dagen heel veel pijn.

* Hoofdpijn;

Af en toe.

* Tintelingen in armen of handen;

Dagelijks, maar vooral ’s avonds en/of bij teveel fysieke inspanning. Maar op zeer slechte dagen constant.

* Duizeligheid;

Bij slechte dagen, 3 a 4 keer per week, regelmatig duizelig en wankelend.

* Misselijkheid en braken.

Nee, daar zorgt de Spastische darm en gevoelige maag al voor

* Vermoeidheid;

Hou op, schei uit, elke dagen, hele dagen, 24/7.

* Vergeetachtigheid; Where do I begin ?

Helaas heel erg. Naar het schijnt heeft dit met beschadiging van de kleine hersenen te maken, als gevolg van de klap tijdens het ongeluk.

Zaken en gebeurtenissen, afspraken, wat ik gegeten heb, wat ik een bepaalde dag heb gedaan, is erg wazig en vele details weet ik gewoon niet meer.

Zaken en gebeurtenissen van enkele maanden geleden zijn zeer moeilijk te herinneren, wat zeer frustrerend is.

Wat ik voor mijn verjaardag, kerst,.. gekregen heb ? Echt geen idee. Verjaardagen vergeten, de namen van kinderen die je vrienden of familie de afgelopen maanden hebben gekregen. Afspraken van mezelf of met mijn vrouw, of zonder, zijn, als ze een paar weken vooruit gepland zijn, een compleet misterie. Mijn vrouw moet me er zeer vaak aan herinneren en elke keer zeg ik, Oh daar weet ik niks van.

Zaken en gebeurtenissen van voor het ongeluk, zijn een enorme graad erger, vele zeggen me totaal niets meer, wanneer ze ter sprake komen, belangrijke gebeurtenissen kan ik me, na veel moeite doen en wat hints, alleen globaal voor de geest halen.

Mijn geweldig huwelijk op Barbados kan ik me gelukkig nog wel voor zo’n 60 % herinneren, vooral de leukste, helaas niet alles, wat vervelend en rot is. En de videoband is ook nog eens in Secam ofzo en de andere weer op videocameratapes dus een leuke DVD maken lukt me niet.

Het overlijden van een zeer goede vriend, 3 of 4 jaar geleden ( weet het helaas niet exact ), op slechts 27 jarige leeftijd is een zeer nare herinnering die absoluut niet weggaat. Helaas sommige details wel, maar gelukkig hebben we met familie, kennissen en vrienden het er vaak over en jaarlijks een herdenking.

* Concentratieproblemen;

Vaak. Bij slechte dagen en vermoeidheid kan en mag ik absoluut niet autorijden of koken,… Zou niet goed aflopen. Boeken lezen is te lastig, elke keer weer terugbladeren om de vergeten teksten opnieuw te lezen is niet wat, Gesprekken volgen al helemaal niet, tenzij het 1 op 1 is en anderen helaas stil moeten zijn. Zelfde geldt voor tv-kijken ( veel pauze’s ) en de dagelijkse dingen uitvoeren.

* Overgevoeligheid voor licht en geluid;

Voor het grootste deel: Geluid, Een openstaande deur, rolgordijn,… dat bij wind klappert is heel irritant qua geluid, het geluid van een Scooter en vrachtwagen gaan door merg en been. Een druk restaurant bezorgt hoofdpijn en ik wil er dan zsm weg, een kroeg of disco of een leuk concert, laat staan de bioscoop, is helaas uit den boze.

Slapen met oordopjes want ik hoor alles, alleen dan zo luid dat ik er wakker van wordt. Een drukke winkel, drukte in de stad leiden soms, net als uit eten, tot hevig zweten, duizeligheid en spanning, ik moet daar dan ook errug snel weg.

* Dubbel zien, Vaag zien;

Gelukkig niet.

* Slikproblemen;

Regelmatig maar dan met periodes en dan ineens maanden niet of soms weken niet.

* Slaapproblemen. De nare herinnering aan het ongeluk kan u uit de slaap houden, maar ook de ongemakkelijke houding waarin u moet slapen om geen pijn te hebben. Het slaapgebrek brengt weer andere klachten met zich mee: hoofdpijn, vermoeidheid, minder concentratie, onzekerheid en irritatie.

Op zen Engels, All of the Above. Alle genoemde klachten heb ik, dagelijks.

The End

Het oorspronkelijk artikel kan je terugvinden op de site zelf, zie:

http://www.kennisring.nl/smartsite.dws?id=34709

27. Verslag van een echte k.u.t. dag bij Whiplash zondag, 23 maart, 2008

Verslag van een echte enorme baaldag wanneer je Whiplash hebt. Typen kost me nu de meeste moeite ooit en ik spel elke zoveel woorden compleet mis. Enfin, we gaan het proberen, vannacht is het misschien uitgetypt.

Al reeds even pauze nodig, het toetsenbord ( moeilijk woord na 4 x ) weegt al alsof het een zak zand is.

Even me omdraaien voor een slokje fris en een sigaretje is al een drama. Zitten op de fauteuil is te vermoeiend, liggen op de bank ongemakkelijk dus ja, schommelstoeltje ofzo aanschaffen ?

Inmiddels diverse spelfouten weer aangepast ( inclusief laatste woord ), haakje open sluiten gaat mis enzo. Phoe, op zo 1 van de vele dagen of avonden of middagen per week, ben je echt een enorm wrak en kan je amper niets meer. Nu nog eens echt goed werkende software uitvinden om spraak naar tekst om te zetten, en nee draak ( in het engels ) is een slopend stukje software.

De dag begon rond 14.00 uur, met eerst de afgelopen nacht zo hoestend wakker te zijn geworden dat mijn vrouw me water bracht of ik stikte erin. Dan ben je gelijk een paar uur wakker. Was misschien een voorteken ?

Voor ik de moed en puf bij mekaar geraapt had om het bed uit te kruipen, letterlijk en figuurlijk, waren we al weer wat later trouwens. Goed, overal goed aan vasthouden en naar beneden, en zien dat ik de trap niet afdonder. Éenmaal beneden ( en nu weer even pauze ) … staat de koffie gelukkig klaar en is het kwestie van een bord Cruesli klaarmaken en me naar de bank slepen om te ontbijten.

Na wat online nieuws te hebben gekeken en enkele koppen koffie later moet ik toch weer opstaan, bezoekje aan het kleine kamertje, bad nemen ( die mijn vrouw gelukkig had klaargemaakt ), weer die trap op kruipen pfffff. Na met moeite en pijn mijn bosaperige snufferd te hebben geschoren moet ik, met vasthouden aan de rand en verwarming, het bad in kruipen.

Buiten het scheren dan klinkt dit ongeveer als het ritueel van mijn oma van 78 jaar die nog veel meer klachten heeft dan mij.

Dan weer het ritueel van het bad uitklauteren en mezelf aankleden enzo, een zware opgave op zo’n dag als vandaag, 1 van de velen per week. En helaas, zonder een afspraak in mijn agenda aan te vragen, komt deze spontaan opzetten.

Inmiddels enkele uren later loop en zit ik er maar een beetje voor spek en bonen bij, aangezien je op zo’n dag echt amper wat kan. De pijn begint dan in de nek waardoor ik mijn nek, nu nog steeds ( 23.22 uur ) niet naar links of rechts kan draaien. Hij loopt door de hele ruggewervel met enorme pijn in de onderrug en pijn in de armen en handen.

Ik haat typen, pfff, als je dit stuk zonder correctie zou lezen snap je er geen snars van.

Tijd voor lekkere pannekoeken, op deze dagen, als ik wel honger hebt, lust ik alles wat los en vast zit, het liefst zoet, troostfood zullen we maar zeggen. Alleen is mijn mooie vrouwtje al de hele dag druk in de weer dus na veel protest overtuig ik haar ervan dat deze dag toch al om zeep is, en ik de pannekoeken wel zal maken. Na 7 jaar ken je die dagen en weet je dat je 3 x in bad kan gaan, sauna, hete douche, in bed, … het helpt toch allemaal niet.

Lekker ding komt me nu ook ineens wijzen op nog meer typefouten, ahum. Maar op die dagen heb je ook het meest last van je geheugen en concentratie problemen. We hadden het net over iets van eergisteren, die dag staat me al helemaal niet meer bij nu en ik vergeet vandaag alles en laat vanalles vallen.

P.S. de pannekoeken waren lekker.

Na door mijn vrouw uit de stoel bij de eettafel te zijn geholpen, begeleidt ze mij naar de bank zodat ik even kan gaan liggen.

Enkele vermoeiende pogingen later ( om weer uit de bank te geraken ) kijken we even naar een gemiste aflevering van Mooi weer de Leeuw. Bij mij gaat de openingstune : Elke dag als ik wakker wordt met een wensje in mijn hoofd, hoop ik dat de whiplash verdwenen is,… lalalalala.

Een illusie uiteraard, na ontelbare medische onderzoeken en revalidatie. In de laatste brief van de neuroloog van de tegenpartij, herhaalde deze, dat accepteren dat het altijd zo zou blijven en dat hij geen enkele kans meer ziet dat ik in het arbeidsproces zal terugkeren, ondersteunen dit helaas. Ik was 29 jaar tijdens het ongeluk en sinds kort 36.

Dit zijn ook vaak de dagen, meerdere malen per week dat ik niet kan slapen en trillend van de pijn op de bank of ooit in bed lig, s ochtends wanneer de pijn een klein beetje afneemt. En dit zijn de dagen wanneer mijn vrouw op een feestje, verjaardag,… moet zeggen hij kan er helaas niet bijzijn want het gaat slecht vandaag.

Wat rest mij dan nog, wat extra pijnstillers nemen, vreten, ook opvreten af en toe van de pijn, moeilijk lopen, absoluut niet tegen lawaai kunnen en uren zitten trillen op de bank, staren, muziek luisteren of proberen een filmpje ofzo te volgen. En zo’n 36 keer per halfuur van positie veranderen op de bank, wat proberen te lopen en voorzichtig wat oefeningen doen om de spieren enigzins los te krijgen. Dan kan je schudden op zo’n dag maar goed, het geeft even een ander gevoel.

Bon, ik ben het typen en concentreren zat, maar ik denk dat een echte kutdag bij Whiplash wel duidelijk is.

C U

P.S. 1 uur later en deze post is eindelijk klaar.

26. Whiplash en “Slapen” zaterdag, 22 maart, 2008

Lekker slapen met een Whiplash is niet echt een geweldige combinatie, helaas. Als het al lukt tenminste.

In mijn geval, vastgestelde hoogte Whiplashnorm 7 op 8, dus net niet de hoofdprijs, maar iig zo goed als de ergste vorm, is slapen een enorm probleem. Misschien, maar dat weet ik niet, geldt dit voor alle Whiplash patiënten ?

Ik heb de afgelopen ( bijna 7 jaar ) zowat alle soorten Pijnstillers uitgeprobeerd, Diazepam, Tramadol 100 Retard, Tramadol 50, Diclofenac met maagbeschermer ( vanwege spastische darm ), Paracetamol met Codeine en diverse varianten op de Tramadol en Diazepam range.

Daarnaast ook diverse slaappillen, simpel begonnen met Valdispert en andere natuurlijke produkten, nachtrust thé of hoe dat heet tot uiteindelijk diverse slaapmiddelen. Op dit moment rest volgens de huisarts alleen nog de Nitrazepam die ik neem.

Maar helaas geldt, vooral voor slaapmiddelen, dat ze maar voor korte duur effect hebben. Het nadeel is alleen dat een slaapmiddel nou niet echt ff zorgt dat de Whiplash voor een uurtje of 8 verdwijnt. Lijkt me zalig maar niet dus.

Grappig hoe je in films en tv-series ( okay fictie ) ziet hoe artsen, mensen een paardemiddel als slaappil geven, bij pijn, verdriet etc. en dat die mensen vervolgens niet eens gillend wakker worden als Geert Wilders op hun bed zou staan springen.

Helaas werkt dat niet bij een hevige Whiplash, deze is er gewoon 24 uur en laat zich niet gauw verslaan. Misschien bestaan er wel paardemiddelen, ik heb geen idee. Maar ik neem aan dat mijn huisarts dat dan wel zou voorgesteld hebben.

Op de grond, op een zachte matras, op een harde matras, op een oefenmat, op de bank,… alles heb ik al wel eens geprobeerd maar als ik éénmaal in bed lig duurt het uren, alvorens de laatste pillen voor het slapen gaan, de pijn enigzins verzachten, ook bij inname eerder. Ondertussen lig je te trillen van de pijn, beginnend vanaf de nekwervel en eindigend in de onderrug. Met vaak uitstralende pijn in armen en handen.

Dat vreet, naast de dosis energie die de pijn overdag al afpakt, weer enorm veel energie, dus je zou zeggen dan ben je gesloopt en val je zo in slaap.

Ik geloof dat ik van uitputting zo’n 3 nachten gemiddeld, met extra pijnstillers, wel slaap, en dan ineens soms 10 tot 14 uren. Heerlijk zou je zeggen, eindelijk heel wat slaap ingehaald.

Maar nada, naast het feit dat je ritme om zeep is daardoor, is te lang liggen ( net als staan of zitten ) funest bij een Whiplash. Gevolg na een zalig lange nacht en ochtend slapen, je vergaat de komende 2 dagen van de pijn. Je nek en rug en eigenlijk je hele lichaam zijn een compleet wrak en je kan amper lopen of jezelf aankleden van de pijn.

Uiteraard kan je zeggen, zet je wekker, hou een goed ritme aan … maar helaas werkt dat zo niet. De Whiplash is altijd aanwezig en bij vochtig en koud weer ( al maanden inmiddels ) is de pijn dubbel zo erg. Dan kan je niet zeggen, nou ik ga lekker op tijd naar bed en de pijn trekt zo wel weg. Daar hoop je op en duim je haast voor maar uiteindelijk is de Whiplash in de meeste gevallen de baas.

Gevolg, je kan zo vaak als je wil, en dat heb ik heel vaak geprobeerd, een vast ritme aanhouden maar als je in bed ligt te trillen van de pijn, en soms uren dan wordt je lichtelijk gek en sta je maar op.

Zo blijven er dus veel dagen over dat ik gewoon 24 uur of soms langer gewoon wakker ben. Nou ja wakker.

Het beste blijkt dat wanneer je maar 5 uur slaapt. Als ik uren lig te breakdancen van de pijn en uiteindelijk in slaap val en ongeveer 5 uur later wakker wordt dan is de pijn van het liggen minder erg.

Op zich ideaal maar zoals gezegd heb je het helaas niet voor het zeggen. Dus resten de slapeloze nachten en gebroken dagen wanneer je teveel hebt geslapen.

Het voordeel van onze ( inmiddels vergoede ) nieuwe matrassen is dat ze harder zijn en ze behouden enigzins de vorm van je lichaam. Ik hoef me niet meer aan de bedrand en deur vasthouden om uit bed te kruipen. Voorheen moest mijn vrouw me vaak uit bed helpen omdat mijn lichaam op tilt was geslagen van te liggen. Nu komt dat amper voor maar of er een goede matras bestaat ? En de 5 soorten “speciale” hoofdkussens die ik inmiddels al heb geprobeerd, ik betwijfel het.

Ik kan nu iig in de meeste gevallen zelf uit bed, jippieeeeeeeeeee, en dat voor iemand die 36 is, toch wel knap. Alleen duurt het gemiddeld zo’n 5 uur alvorens mijn lichaam enigzins is bekomen van het platliggen. En dan kan de dag enigzins beginnen.

Dus op vakantie, weekendje weg, ( doen we vaak ), wat we beiden hard nodig hebben, is altijd lastig. Mijn hoofdkussen met nekondersteuning kan ik wel meenemen maar de matras wordt wat lastig. In de meeste gevallen betekent dat dus vaak een pijnlijke of slapeloze nacht.

De dagelijkse pijn en ongemakken na 7 jaar ken je, ook je beperkingen, maar dat vreet zoveel energie dat een lekkere nachtrust mijn lichaam weer wat zou kunnen opladen.

Tot op heden is hier helaas nog geen wondermiddel voor gevonden. En aangezien ik eigenlijk niet drink ( paar biertjes per jaar ), kan ik me moeilijk klem drinken in de hoop dan te slapen. Met al die zware pijnstillers is dat sowieso geen optie.

Dus als iemand een wondermiddel weet, buiten mezelf bewusteloos slaan, dan hoor ik dat heel graag.

25. No words maandag, 17 maart, 2008